Μια ακόμα αντιφατική ψευδοδιδασκαλία της «σκοπιάς»: Όχι Προσευχή στο Χριστό Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (M.Th)





     Στα πλέον βασικά γνωρίσματα της μετοχικής εταιρείας «Σκοπιά» (Watchtower Bible and Trast Society of New York, Inc), των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» που αυτοδιαφημίζεται ως «ο ορατός αγωγός τον Ιεχωβά στη γη», ανήκει και η κατά καιρούς αλλαγή των διδασκαλιών της σχετικά με το σύστημα πλάνης που έχει οικοδομήσει. (Βλ. εκτενώς Πρωτ. Ά. Άλεβιζοπούλου, Η Σκοπιά. Ζωηρότερο φως η -πυκνότερο σκότος, Αθήνα 1985). Ταυτοχρόνως, κατά την προσφιλή τακτική της, κάθε φορά παρουσιάζει την νέα κακοδοξία της ως θέλημα του Ιεχωβά και δήθεν άποψη της Αγ. Γραφής, ενώ σιωπά επιμελώς για τις παλαιότερες αντίθετες θέσεις.

Μια ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση ψευδοδιδασκαλίας για την οποία άλλα υποστήριζε παλαιότερα η εταιρεία ως δήθεν θέλημα του Ιεχωβά και της Αγ. Γραφής και άλλα αργότερα, αφορά στο ζήτημα εάν πρέπει να προσευχόμαστε στο Χριστό.

Η εταιρεία «Σκοπιά» απαντά σαφώς, Όχι. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πρέπει να απευθύνονται οι προσευχές στον Ιησού; Όχι, διότι οι προσευχές είναι μια μορφή λατρείας η οποία ανήκει αποκλειστικά στον Παντοδύναμο Θεό» (Σκοπιά 15/4/1995, σελ. 30). Από την απάντηση της εταιρείας γίνεται αντιληπτή μια ακόμα πλάνη, από τις πολλές που διακηρύττει ως δήθεν «καλά νέα» η εταιρεία. Ότι δηλαδή η «Σκοπιά» αρνείται και την Θεότητα του Χριστού.

     Όχι προσευχή λοιπόν, στο Χριστό, υποστηρίζει η χιλιαστική και μετοχική εταιρεία Σκοπιά. Αυτό είναι το θέλημα τού Ιεχωβά, γιατί κατά τους ισχυρισμούς και την ορολογία της εταιρείας «Σκοπιά», αυτή είναι η ορατή οργάνωση μέσω της οποίας ο Ιεχωβά παρέχει τις πνευματικές του οδηγίες, προμήθειες και καθοδηγεί τους λάτρεις του.

      Διαφορετική όμως ήταν η διδασκαλία και η πρακτική της «Σκοπιάς» παλαιότερα. Η ίδια η εταιρεία μας πληροφορεί σε βιβλίο που είχε εκδώσει λίγα χρόνια νωρίτερα τα έξης αποκαλυπτικά: «Στο υμνολόγιο που εξέδωσε ο λαός τού Ιεχωβά το 1905, οι ύμνοι που αινούσαν τον Ιησού ήταν διπλάσιοι από εκείνους που αινούσαν τον Ιεχωβά Θεό. Στο υμνολόγιο τους που εκδόθηκε το 1928, οι ύμνοι που εξυμνούσαν τον Ιησού ήταν περίπου όσοι και οι ύμνοι που εξυμνούσαν τον Ιεχωβά. Αλλά στο πιο πρόσφατο υμνολόγιο τού 1984, στην αγγλική, 1988 στην ελληνική, οι ύμνοι που τιμούν τον Ιεχωβά είναι τετραπλάσιοι απ' εκείνους που τιμούν τον Ιησού». (Βλ. Αποκάλυψη. Το μεγαλειώδες Αποκορύφωμα της πλησιάζει, 1988, σελ. 36).

Σχολιάζοντας την αντίφαση των αλληλοσυγκρουόμενων απόψεων της εταιρείας πρέπει να επισημάνουμε το εξής τραγελαφικό για την ίδια. Αν λάβουμε υπόψη ότι ο ύμνος είναι μορφή και έκφραση προσευχής τότε αποδεικνύεται, ότι για εκατό και πλέον χρόνια ο αυτοδιαφημιζόμενος ως ορατός αγωγός τού Ιεχωβά στη γη, η εταιρεία «Σκοπιά», περιφρονούσε και αγνοούσε το υποτιθέμενο θέλημα τού Ιεχωβά», καθώς στο υμνολόγιο της περιελάμβανε ύμνους στο Χριστό.

Βεβαίως και για το γεγονός αυτό η «Σκοπιά» σιωπά επιμελώς. Είναι γνωστό, ότι στους οπαδούς της απαγορεύει κάθε είδος κριτικής εναντίον της. Το θεωρεί ανταρσία κατά τού Ιεχωβά, και τρομοκρατεί τα μέλη της, ότι εάν δε δείχνουν τυφλή υπακοή στις απόψεις της θα σφαγούν από τον Ιεχωβά στον Αρμαγεδώνα. Ισχυρίζεται μάλιστα, -ότι το ποτάμι τού αίματος αυτών που θα εξοντωθούν θα «είναι πολύ βαθύ, φτάνει μέχρι τα χαλινάρια των αλόγων». (Βλ. Αποκάλυψη. Το Μεγαλειώδες Αποκορύφωμα της πλησιάζει, 1988, σελ. 21. Πρβλ. R. Hauth, Kleiner Sekten- katechismus, 2004, σσ 91-92).

     Η ακόλουθη μαρτυρία ενός πρώην χιλιαστή έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς είχε υπάρξει επί 55 χρόνια χιλιαστής και πρεσβύτερος της «Σκοπιάς» στη Θεσσαλονίκη. «Η Εταιρεία Σκοπιά απαγορεύει αυστηρά στα μέλη της κάθε βιβλική συζήτησι και έρευνα των διδασκαλιών της. Όποιος τολμήσει να παραβή αυτή την αρχή εκδιώκεται χωρίς έλεος, στιγματίζεται σαν στασιαστής και ξεσηκώνει θανάσιμο μίσος εναντίον του».
(Βλ. Εμμ. Αντωνιάδη, Διαψεύδονται οι προφητείες των Μαρτύρων τού Ιεχωβά, 1984, σελ. 8, 10).

Ύστερα απ' λα αυτά αμφιβάλλει κανείς ότι η μετοχική εταιρεία «Σκοπιά» αποτελεί ταυτοχρόνως -όπως έχει επισημανθεί- και μια θεοκρατική δικτατορία; (Βλ. K. Hutten, Seher, Grübler, Enthusiasten, 1966, σελ. 97). Νομίζουμε όχι.